Katse Middag brengt oud-inwoners van heinde en verre weer samen

Kats – Wie vrijdagmiddag 25 september het dorpshuis van Kats binnenstapte, hoefde niet lang te zoeken naar bekenden. Ruim zestig mensen kwamen bijeen voor de 27e Katse Middag. Er werd gelachen, bijgepraat en herinneringen opgehaald. Op oude foto’s werden gezichten van tientallen jaren geleden moeiteloos bij naam genoemd. 

Door Doortje Klinkenbergh

Het idee voor de Katse Middag ontstond eind 2010, vertelt organisator Leen van Loon. Een groep van ongeveer dertig Katsenaren kwam in december van dat jaar bij elkaar om een Katse film uit 1959 te bekijken. De bedoeling was om de mensen op de beelden van namen te voorzien, maar al snel ontstond een ander idee: waarom zouden er niet vaker oud-Katsenaren bij elkaar worden gebracht?

Een groepje van vijf mensen nam het initiatief en in maart 2011 vond de eerste Katse Middag plaats. Inmiddels wordt de bijeenkomst twee keer per jaar georganiseerd. Wat begon als een manier om herinneringen aan het vroegere Kats levend te houden, is uitgegroeid tot een vaste ontmoetingsplek voor inwoners en oud-inwoners.

Dat de formule na vijftien jaar nog altijd werkt, heeft volgens Van Loon vooral te maken met het Katse gevoel. “Dat gevoel met het dorpje waar je bent opgegroeid, dat is er nog steeds. We doen het ook echt voor de verbinding.”

De oudere generatie wordt langzaam kleiner, maar de belangstelling verdwijnt niet. “In het begin denk je: de oudere mensen overlijden natuurlijk. Maar er komen weer nieuwe generaties die vertrokken zijn en terugkomen.” Gewoonlijk komen er tussen de zestig en zeventig mensen naar een middag. Deze keer waren dat er zelfs 71.

Oud-inwoners die tegenwoordig verspreid over Nederland wonen, maken er graag de reis voor terug naar Kats. Sommigen komen vanuit Zuid-Holland of Friesland. In de loop der jaren kwamen er voor de Katse Middagen zelfs oud-inwoners vanuit Engeland en Tasmanië naar het dorp.

Ook de oudste generatie houdt de traditie in ere. Een 96-jarige oud-inwoonster, die al sinds het begin naar de Katse Middagen komt, was ook deze keer weer van de partij. De band met Kats blijft voor veel mensen, ook na tientallen jaren elders, sterk.

De band met het dorp blijft

De bijeenkomst is meer dan een middag waarop oude herinneringen worden opgehaald. Voor veel bezoekers is het vooral een moment om mensen terug te zien die ze soms al jaren kennen. Sommigen hielden na hun vertrek uit Kats contact, terwijl anderen elkaar tientallen jaren niet meer spraken. Een oude foto is dan soms genoeg om een gesprek opnieuw te beginnen.

Voor oud-inwoonster Dinie is de Katse Middag een moment om die verbondenheid opnieuw te ervaren. Zij verhuisde van Kats naar Vlaardingen en moest daar behoorlijk wennen. “Van een rustig en beschermd dorp naar een stad waar iedere vijftien minuten een bus rijdt. Dat was best even wennen.” Toch was haar vertrek destijds niet zo vreemd. “In Kats was destijds weinig te doen, vergeleken met de stad.”

Iedereen had zijn eigen reden om Kats te verlaten, maar veel oud-inwoners behielden de band met het dorp. Zo vierde een oud-inwoonster vorig jaar haar 85e verjaardag door alle andere aanwezigen van de Katse Middag te trakteren.

‘Voor het voetbal kwam ik altijd weer terug’

Ook Lau weet hoe het is om Kats achter je te laten. Aan de hand van oude foto’s en persoonlijke herinneringen vertelde hij over zijn tijd in het dorp en zijn vertrek naar Spijkenisse voor werk. Omdat hij niet in militaire dienst wilde, moest hij buiten Zeeland op zoek naar een baan.

Een vertrek uit Kats betekende voor hem echter allerminst dat de band met het dorp werd verbroken. Vooral het voetbal bleef een belangrijke reden om terug te keren. Zijn verhaal sloot daarmee aan bij het thema van de middag: ‘Van Kats vertrokken’.

De herinneringen aan Kats kwamen niet alleen in woorden voorbij. Lau had ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld meegenomen en de tekst voor de gelegenheid herschreven naar Kats. In zijn versie gingen de regels over het Kats van vroeger. Terwijl Lau het refrein inzette, zong de zaal mee. Tot iemand vanuit het publiek er nog een schepje bovenop deed: ‘Je moeder zong beter, Lau!’ De lachsalvo’s die volgden, maakten duidelijk hoe vertrouwd de sfeer was.

Maar tussen de grappen door raakte Lau ook precies de kern van de middag. Aan het einde van zijn lied zong hij: ‘Moes d’r toch nie an dienke, da’k ooit weg zou gae.’

De zin bleef even hangen in het dorpshuis. Vanuit de zaal klonk instemmend gelach en gemompel. Want hoewel veel Katsenaren in de loop der jaren zijn vertrokken, lijkt één ding niet zomaar mee te verhuizen: de verbondenheid met het dorp.