Monika maakt van sop spektakel met reuzenbellen

Kamperland - Het had een demonstratie vol gigantische bellen moeten worden op een strandje in Kamperland, maar de wind gooide roet (of beter gezegd: lucht) in het eten. Geen enkele ramp, vond professioneel bellenblazer Monika van der Molen. “Dan gaan we gewoon gezellig kletsen.” En dat bleek minstens zo vermakelijk als haar bellenact. Haar enthousiasme spat namelijk net zo makkelijk van een gesprek af als van een reuzenbel.

Door Doortje Klinkenbergh

Wie denkt dat bellenblazen niet verder gaat dan een plastic flesje uit de speelgoedwinkel, heeft Monika nog nooit aan het werk gezien. Met zelfgemaakte stokken, meterslange bellen en een flinke dosis creativiteit tovert Monika complete pleinen om tot een klein stukje magie. “Ik maak alles zelf”, vertelt ze enthousiast. “Je kunt dit nergens kopen. En eerlijk gezegd wil ik dat ook helemaal niet. Ik vind het juist leuk als mensen zelf gaan ontdekken en experimenteren.”

Dat experimenteren doet Monika eigenlijk iedere dag. Haar tuin en keuken worden regelmatig omgetoverd tot een klein laboratorium, waar ze nieuwe netten, stokken en sop uitprobeert. Volgens haar is geen enkele dag hetzelfde: wind, temperatuur en luchtvochtigheid bepalen allemaal hoe een bel zich gedraagt. “Soms lukt er ineens helemaal niets,” lacht ze. “En dan zit ik midden in de nacht recepten uit te proberen totdat het wél werkt.”

Via een internationaal bellenblaasforum wisselt ze ervaringen uit met liefhebbers uit onder meer Amerika, waar professioneel bellenblazen al veel langer populair is. Haar kennis houdt ze overigens niet voor zichzelf. Wie vraagt om haar recept, krijgt het gewoon. “Waarom zou ik daar geheimzinnig over doen? Ik vind het juist leuk als anderen er ook plezier aan beleven.”

Dat plezier begon al toen ze zes jaar oud was. Op een internationale school maakte ze voor het eerst kennis met grote bellen. Jaren later, toen ze met pensioen ging, pakte ze de hobby weer op. Inmiddels groeide die uit tot haar eigen onderneming, waarmee ze op markten, festivals, bruiloften, scholen, kinderdagverblijven en zelfs herdenkingsbijeenkomsten te vinden is.

Hoewel ze zichzelf omschrijft als iemand met ADHD, ziet ze dat juist als een kracht. “Ik ben altijd bezig. Zodra iets geen uitdaging meer is, ben ik mijn interesse kwijt. Maar met bellenblazen raak je nooit uitgeleerd. Ik verzin steeds weer iets nieuws.”

Zo bedacht ze een ‘bellenstorm’, experimenteerde ze met bellen die in het donker van kleur lijken te veranderen en maakt ze materialen van oude zeefjes, kringloopvondsten of een simpel T-shirt. Zelfs een bouwlamp onder een emmer kan ineens onderdeel worden van een nieuwe act. Ook haar sop is bijzonder: na veel testen ontwikkelde Monika een mengsel dat geen vlekken achterlaat op kleding én veilig is voor gebruik in de natuur.

Uiteindelijk draait het haar niet om de techniek of de perfecte bel. Het mooiste moment? Dat is wanneer kinderen – en stiekem ook hun ouders – weer even verwonderd naar boven kijken. “Op een gegeven moment doen de volwassenen gewoon net zo enthousiast mee. Dan weet ik: dit is precies waarom ik het doe.”

Op de hoogte blijven van Monika’s belavonturen? Volg dan de Facebookgroep Monika Bellen Blazen.