Chef Hans is al zestig jaar het vertrouwde gezicht van De Schelde

Colijnsplaat - Toen Hans van Liere als vijftienjarige jongen bij Restaurant De Schelde binnenstapte voor een vakantiebaan, lag de Zeelandbrug er nog niet. Hij begon in de afwas, leerde het vak van de toenmalige eigenaar en ontmoette er zelfs zijn vrouw. Zestig jaar later staat de 76-jarige chefkok nog altijd ieder weekend in de keuken. “Ik doe het niet voor het geld. Ik vind het gewoon nog steeds leuk.”

Door Doortje Klinkenbergh

Het begon allemaal met een eenvoudig vakantiebaantje. “Ik kwam hier met mijn vader vragen of ik in de vakantie kon werken”, vertelt Hans. “Ik was een verlegen mannetje. Eerst deed ik de afwas en daarna steeds meer kleine klusjes in de keuken. Zo ben ik erin gerold.”

Na de koksschool bleef hij bij De Schelde werken. Een overstap naar een ander restaurant kwam er nooit. “Ik woon in Colijnsplaat, het was lekker op het dorp. Je stapte op de fiets en was er zo. Als je goed zit, dan zit je goed.”

We werken nog met dezelfde pannen als 60 jaar geleden. Die gaan hier gewoon generaties mee.

In die zestig jaar veranderde er veel. Hans maakte de bouw van de Zeelandbrug mee, zag vissers dagelijks de haven binnenvaren en herinnert zich nog hoe mosselen zelf werden opgehaald. Toch bleef de basis van De Schelde hetzelfde. “We maken alles vers. De garnalenkroketten, de vissoep, alles. En we bakken nog altijd gewoon in boter, zonder al te veel poespas.”

Zijn specialiteit? Daar hoeft Hans niet lang over na te denken. “De vissoep. Die maak ik al tientallen jaren. Mensen komen er speciaal voor naar Colijnsplaat.” Ook de beroemde sliptongen blijven onverminderd populair. Op drukke weekenden verdwijnen er honderden door de pannen. “Soms verkopen we wel honderd kilo in een weekend”, vertelt Hans lachend.

Volgens eigenaar Eric Lentink is juist die constante kwaliteit de kracht van het restaurant. “Als mensen hier eenmaal vis hebben gegeten, zijn ze verpest voor de rest”, zegt hij met een glimlach. “Het maakt niet uit of het druk of rustig is, de kwaliteit is altijd hetzelfde. Hans staat voor zijn werk. Als iets niet goed is, gaat het gewoon niet de deur uit.”

De band tussen de familie Lentink en Hans gaat veel verder dan alleen werk. Eric groeide op in het restaurant en bewaart warme herinneringen aan zijn chefkok. “Hans heeft mij vroeger zelfs de fles gegeven toen mijn ouders het druk hadden. Hij heeft ook op ons gepast. We kennen elkaar eigenlijk ons hele leven al.”

Die hechte band is volgens Hans misschien wel het geheim van zijn lange dienstverband. “De sfeer is altijd goed geweest. Natuurlijk heb je weleens wat, maar nooit grote problemen. Je moet gewoon goed met elkaar omgaan.” Zo gaat het ook met de gasten: in zestig jaar tijd heeft Hans generaties zien opgroeien. “De eerste gasten komen nu met hun kleinkinderen. Dat is toch bijzonder.”

Het werk vraagt nog altijd veel energie. Op drukke vrijdagen maakt Hans lange dagen en merkt hij dat aan zijn lichaam. Toch denkt hij nog niet aan definitief stoppen. “Ik kreeg op mijn 65e al taarten voor mijn afscheid”, lacht hij. “Ik zei: ik ga helemaal niet weg.”

Tegenwoordig werkt hij nog zo’n twintig tot vijfentwintig uur per week, vooral in de weekenden. In de winter overwintert hij met zijn vrouw graag in Spanje, maar daarna staat hij met plezier weer achter het fornuis.

In al die jaren maakte Hans van alles mee. Brandjes in de keuken en in het restaurant, televisieopnames en culinaire recensies. Maar de mooiste herinneringen zijn misschien wel de eenvoudige. “Dat mensen tevreden naar huis gaan en elk jaar weer terugkomen.”

De kaart is al die tijd eigenlijk hetzelfde gebleven: gewoon eerlijke vis, precies zoals vroeger.

Voor jonge koks heeft hij nog een advies. “Je moet veel liefde voor je werk hebben en niet op een uur kijken,” zegt hij. “Zaterdag en zondag zijn gewoon werkdagen in dit vak. Als je dat niet wil, dan moet je het eigenlijk niet doen.” Tegelijkertijd benadrukt hij dat juist die mentaliteit het vak mooi maakt. “Je moet er echt plezier in hebben, anders hou je dit werk niet vol. Maar als je dat wel hebt, dan is het prachtig om te doen.”

En wat is het mooiste compliment dat hij in zestig jaar kreeg? Hans hoeft er niet lang over na te denken. “Ik heb eigenlijk nog nooit een slechte recensie gehad. Van de vaste gasten hoor ik al jaren hetzelfde: het eten is goed. Daar doe je het voor.”

Voor Eric is het moeilijk voor te stellen dat Hans ooit echt stopt. “Maar uiteindelijk komt alles goed”, zegt hij nuchter. “Dat is eigenlijk altijd zo geweest.”

En Hans zelf? Die kijkt er ontspannen naar. “Hoe langer je leeft, hoe sneller de tijd gaat. Voorlopig vind ik het nog hartstikke leuk.”