Twintig jaar Zorgboerderij Landleven: “Een tweede thuis”

Kortgene – Twintig jaar geleden begon het met een idee, een verbouwde schuur en zes deelnemers. Inmiddels is Zorgboerderij Landleven uitgegroeid tot een vertrouwde plek op Noord-Beveland, waar dagelijks tientallen ouderen een zinvolle dag beleven. Ter gelegenheid van het jubileum ging de redactie langs en schoof aan bij Elsbeth, Mariska en Arianne, die samen met hun (schoon)moeder de boerderij runnen. 

Door Doortje Klinkenbergh

“Onze moeder is hier zo’n twintig jaar geleden mee begonnen,” vertelt Elsbeth. “Ze had een achtergrond in de zorg en kwam via een tijdschrift in aanraking met het concept zorgboerderij. We waren zelf nog jong, dus een opvang aan huis zag ze niet zitten. Deze schuur stond er al, dus die is verbouwd.”

De zorgboerderij is in de loop der jaren echt een familiebedrijf geworden. Elsbeth en Mariska groeiden er letterlijk in op en werken er nu allebei. Schoonzus Arianne sloot zich later aan. “We vullen elkaar mooi aan,” klinkt het. “De één werkt vooral op de groep, de ander doet meer de organisatie en administratie.”

Wat klein begon, groeide stap voor stap. “De boerderij begon met twee dagen per week en zes deelnemers,” zegt Elsbeth. “Inmiddels zijn we vier dagen open en ontvangen we dagelijks zo’n veertig mensen. Het is echt geleidelijk gegaan, vooral omdat er zoveel behoefte aan bleek te zijn op het eiland. We werken nu met een wachtlijst. Dat vinden we lastig, maar gelukkig kunnen de meesten na zo’n twee maanden starten, omdat er ook weer plekken vrijkomen.”

Een zinvolle dag

Al snel wordt duidelijk waar het hen om draait. “Vooral het ontlasten van mantelzorgers en het bieden van een zinvolle dag,” legt Mariska uit. “Mensen blijven actief, hebben sociale contacten en komen in beweging. Thuis zitten ze soms hele dagen stil, terwijl ze hier met kleine, haalbare activiteiten vaak nog heel veel kunnen.”

Een dag op de zorgboerderij heeft een vaste structuur, maar voelt allesbehalve strak. “We beginnen met een teamoverleg,” vertelt Elsbeth. “Daarna drinken we koffie met de deelnemers en starten de activiteiten. Dat kan van alles zijn: schilderen, werken in de tuin of werkplaats, koken of iets creatiefs. Voor de lunch doen we vaak nog een spel of een gespreksgroep.”

Mariska vult aan: “Na de warme maaltijd maken we meestal een wandeling, bijvoorbeeld naar de koeien twee deuren verderop. ’s Middags zingen we bij het orgel, gevolgd door een koffiemoment. Rond half vier gaat iedereen weer naar huis.”

Het gevoel ertoe te doen

Wat deze plek zo bijzonder maakt? Arianne hoeft niet lang na te denken. “Dat mensen zich nuttig voelen. Ze ervaren wat ze hier doen echt als een zinvolle besteding van hun dag. Dat gevoel van betekenis is heel belangrijk. Daarnaast zien we dat mensen ontspannen zijn en zich op hun gemak voelen. Dat horen we ook terug van familie.”

Dat gevoel van ertoe doen, is ook terug te zien in het hele team. “We hebben ongeveer veertien vaste medewerkers en zo’n 35 tot 40 vrijwilligers,” vertelt Mariska. “Die vrijwilligers zijn echt onmisbaar. Ze begeleiden activiteiten en zetten hun eigen talenten in. We kijken altijd naar wat iemand leuk vindt.”

Vertrouwd en herkenbaar

De sfeer op de boerderij is rustig en vertrouwd, mede door de christelijke identiteit. “Voor en na de maaltijd bidden we en na het eten lezen we een Bijbelgedeelte,” zegt Mariska. “’s Middags zingen we samen psalmen. Iedereen is welkom, maar we vragen wel respect voor deze identiteit. Voor veel deelnemers geeft het een gevoel van herkenning en veiligheid.” 

Hoewel de dagen een vaste opbouw hebben, is er ruimte voor eigen inbreng. “Die structuur geeft houvast,” legt Elsbeth uit. “Maar binnen die structuur luisteren we goed naar wat mensen willen. Zo is bijvoorbeeld jeu de boules ontstaan vanuit een deelnemer. Ook kleinere wensen, zoals hobby’s, proberen we mogelijk te maken.”

Blik op de toekomst

De impact van de zorgboerderij is groot, merken ze. “Mensen kunnen hierdoor langer thuis blijven wonen,” zegt Arianne. “We vormen echt een stap tussen thuis en een zorginstelling. Daarnaast bieden we een plek waar mensen zich veilig voelen en zichzelf kunnen zijn. Ook voor mantelzorgers is het een enorme steun.”

Twintig jaar na de start is de dankbaarheid voelbaar aan tafel. “We hopen vooral dat we zo door mogen gaan,” zegt Elsbeth. Mariska glimlacht: “Met Gods hulp hopen we dit nog jaren voort te zetten. We zijn dankbaar voorhoe het nu gaat.”

Terwijl buiten het boerenleven rustig doorgaat, klinkt binnen het vertrouwde geroezemoes van gesprekken en gelach. Precies zoals het twintig jaar geleden begon - en precies zoals de familie het liefst nog lang houdt.