‘Een lintje? Die is eigenlijk van iedereen die meedoet’

Geersdijk - Vraag je Rob Bakker naar zijn koninklijke onderscheiding, dan begint hij liever over de honderd vrijwilligers die mensen met dementie begeleiden, over nieuwkomers die zich eindelijk welkom voelen of over een kind dat speelt in een doolhof tijdens het Eindeloos Eiland Festival (EEF). “Ik ben misschien degene die een idee bedenkt, maar anderen maken het waar.”

Door Doortje Klinkenbergh

Wie met Rob Bakker praat, merkt al snel dat zijn gedachten sneller gaan dan zijn woorden. Ideeën lijken vanzelf te ontstaan. “Ik heb eigenlijk pas een idee als ik met iemand in gesprek ben. Dan krijg ik ineens een associatie en denk ik: hé, dit zou ook kunnen.” 

Meer verbinder dan boegbeeld

Dat levert een indrukwekkende lijst aan initiatieven op. Van gezondheidszorg tot cultuur, van Landgoed Rijckholt tot het Eindeloos Eiland Festival (EEF), podcasts, de Zeeuwse Cultuuragenda en projecten waarbij nieuwkomers samenwerken met Zeeuwse kunstenaars. 

Toch ziet Bakker zichzelf niet als de grote motor achter al die plannen. “Een idee bedenken kost twee seconden. Het uitvoeren is het echte werk.”
Juist daarom vond hij de koninklijke onderscheiding die hij ontving afgelopen 11 juli bijna ongemakkelijk. Zijn zoon, die de onderscheiding had aangevraagd, wist dat eigenlijk ook. “Hij zei alleen: het gebeurt toch.”  

Voor Bakker staat het lintje dan ook symbool voor iedereen die zich inzet. “De voorzitter krijgt misschien de aandacht, maar het zijn de vrijwilligers die het doen. Dat is hun lintje net zo goed.”

Gemeenschap boven perfectie

Noord-Beveland is volgens Bakker vooral een plek waar gemeenschapszin gekoesterd moet worden. “Niet alles hoeft groter, moderner of perfecter. Soms ontstaat verbinding juist op de eenvoudigste plekken.” Hij wijst naar het doolhof op EEF, waar kinderen spelen terwijl volwassenen met elkaar praten en luisteren naar muziek onder de wilgen. “Dat soort ontmoetingen hebben we nodig. Mensen hebben het druk, werken hard en rennen van afspraak naar afspraak. Maar wanneer zit je nog gewoon even naast iemand voor een praatje?”

Hij zou graag zien dat Noord-Beveland blijft zoeken naar nieuwe manieren om mensen samen te brengen. Niet alleen voor één doelgroep, maar voor jong en oud, nieuwkomers én geboren eilanders. “We hebben prachtige verenigingen, maar af en toe moeten we elkaar ook tussen die groepen in ontmoeten.”

Geraakt door kleine momenten

Hoewel Bakker graag grapt en zichzelf een ‘jonge hond’ noemt, laat hij ook een andere kant van zichzelf zien. Sinds het overlijden van zijn eerste vrouw, inmiddels twintig jaar geleden, raakt hij sneller geëmotioneerd: “Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer mensen met dementie tijdens een muziekbijeenkomst weer even contact maken met hun familie. Of wanneer een gezin dat is gevlucht uit Syrië zich op een festival voor het eerst echt welkom voelt. De wereld kunnen we misschien niet veranderen, maar we kunnen mensen wel een mooi moment geven.”

Waar hij uiteindelijk het meest trots op is? Niet op zijn onderscheidingen of projecten, maar op zijn familie. Op zijn kinderen, zijn samengestelde gezin met Barbara en hun tien kleinkinderen die vrij over het erf fietsen.

En de toekomst? Op zijn 71e weet Bakker dat hij langzaam wat energie moet inleveren. Toch hoopt hij vooral dat anderen zijn ideeën blijven oppakken. “Als mensen samen blijven bouwen aan de gemeenschap, dan is dat het mooiste wat er is.”