Het Ezelhuis: waar ezels het tempo breken en kunst ontstaat

Kamperland - Aan de rand van Kamperland staat een erf waar dieren, wonen, werken en maken niet naast elkaar bestaan, maar voortdurend in elkaar overlopen. Ezels staan er rustig te grazen en tussen de schuren en een atelier waait de geur van natte wol, gedroogde bladeren en verf door elkaar heen. Op het erf woont Bianca Plune, die het leven hier stap voor stap liet groeien in plaats van uit te tekenen.

Door Doortje Klinkenbergh

Bianca Plune (52) heeft een leven achter zich dat je niet meteen verwacht als je haar nu op het erf in Kamperland ziet staan tussen de ezels en het linnen. Ze werkte ooit als reclasseringsagent en verscheen zelfs op televisie in het eerste seizoen van Big Brother in 1999. Daarna volgde een heel andere fase: ze trok zich terug uit de drukte en koos bewust voor Zeeland. In een moeilijke periode kreeg ze van een vriendin het advies om ezels te nemen, dieren die volgens haar ‘vrolijk maken’. Dat bleek precies wat ze nodig had.

Van drie ezels naar een kudde met een verhaal

Het Ezelhuis begon jaren geleden in Stroodorp. Bianca startte met drie ezels, waarvan één reuzenezel (ook wel poitou-ezel). Een bijzonder ras: in de jaren 90 waren er wereldwijd nog maar 44 van raszuivere reuzenezels over. “We hebben uiteindelijk ook een hengst van dat ras gekocht, om mee te fokken,” vertelt Bianca. “Maar ik ben ze zo gaan waarderen dat ik ze nooit heb willen verkopen.”

Inmiddels lopen er acht ezels rond op het erf, allemaal met hun eigen karakter, tempo en koppigheid. En dat is precies hoe het bedoeld is. “Sturen heeft weinig zin,” zegt Bianca. “Als je dat probeert, dan stopt alles. De ezels laten je echt zien dat jij je moet aanpassen, niet andersom.”

Wandelen zonder haast

Het Ezelhuis biedt wandelingen en workshops aan, die altijd op afspraak plaatsvinden. “Het welzijn van de ezels staat altijd voorop,” legt Bianca uit. “We wandelen met minimaal twee mensen bij één ezel, afhankelijk van de situatie.” Wat mensen ervaren verschilt, maar Bianca ziet vaak hetzelfde gebeuren. “Mensen worden stiller en rustiger in hun hoofd,” zegt ze. “Je kunt namelijk niet aan de ezels trekken. Hoe harder je duwt, hoe meer weerstand je krijgt. Dat is iets wat ik zelf ook heb moeten leren.”

Inmiddels zijn de ezels niet alleen lokaal geliefd. Mensen komen van ver om ze te bezoeken of mee te wandelen en het Ezelhuis is een heuse Zeeuws pareltje geworden.

Van blad en stof tot kunst

Wat begon met de ezels, kreeg gaandeweg een tweede laag. Bianca begon steeds meer te kijken naar wat er om haar heen groeit. Niet alleen als natuur, maar als materiaal. “Op een gegeven moment ga je anders kijken,” zegt ze. “Dan zie je niet alleen een plant, maar ook wat je ermee kunt doen.”

Zo kwam ze terecht bij ecoprint: een techniek waarbij bladeren en bloemen hun vorm en kleur afdrukken op textiel. Stoffen worden samen met planten verhit, waardoor de natuur letterlijk zijn eigen stempel achterlaat. Maar controle is er nauwelijks. “Je kunt het niet sturen,” zegt Bianca. “De natuur doet altijd mee. En dat moet je gewoon accepteren.”

Ook meekrap, ooit het ‘rode goud’ van Zeeland, speelt een rol. Uit de wortel van deze plant werd de felrode kleurstof alizarine gewonnen; een kleur die voor Bianca als een rode draad (letterlijk én figuurlijk) door haar werk en materiaalkeuze heen loopt.

Het resultaat? “Geen enkel stuk is hetzelfde,” zegt Bianca terwijl ze linnen laat zien. “En dat is juist de kracht. Soms zit er een vlek van de ketel in of loopt de kleur anders uit. Imperfectie maakt elk stuk weer perfect.”

Structuur en loslaten

Op het erf staan naast de atelier en stallen ook verschillende verblijven: een oud strandhuisje dat is opgeknapt, een tweede huisje van hergebruikte materialen en een kleine woning voor vrienden die blijven overnachten. Dat levert leuke ontmoetingen op. Regelmatig zijn er gezinnen en wandelaars over de vloer, en laatst had Bianca nog een bijzondere gast: een pastoor uit Haarlem, onderweg naar Santiago de Compostella.

Alles loopt hier in elkaar over. Wonen, werken, ontvangen en maken zijn niet gescheiden. “Het is allemaal een beetje verweven geraakt,” zegt Bianca. “Er zit hier niet echt een grens tussen werk en leven.” Die verwevenheid is mooi, maar ook intensief. Het vraagt veel zorg, aandacht en energie. En precies daar begint een ander, minder zichtbaar verhaal. Want hoewel de ezels en het erf veel geven, is het werk ook zwaar. Bianca wordt ouder en merkt dat het niet meer vanzelf gaat zoals vroeger. “Ik doe het met liefde,” zegt ze eerlijk, “maar het is ook gewoon veel werk.”

Daarom heeft ze onlangs besloten dat er op termijn vier ezels zullen verhuizen, onder andere naar een zorgboerderij. Niet omdat ze minder belangrijk zijn, maar juist om ze beter tot hun recht te laten komen. “Ze krijgen daar een goede plek,” zegt ze. “En voor mij geeft het ook weer wat ademruimte.”

Bianca is neurodivergent, iets wat ze zelf zonder omwegen benoemt. Het maakt haar leven soms intens, maar ook rijk aan beweging. “Structuur is belangrijk voor mij,” zegt ze. “Maar ik heb het ook nodig om dingen te laten gebeuren.”

En precies daar zitten de ezels middenin. Want hoe graag ze ook wil plannen of sturen, de dieren bepalen vaak hun eigen koers. “Ze doen toch wat ze zelf willen,” zegt ze lachend. “En daar moet je in meegaan. Dat is soms frustrerend, maar ook heel leerzaam. Ze leren mij om los te laten.”

Een open toekomst

Wat de toekomst precies brengt, is nog niet duidelijk. Wel is duidelijk dat de focus langzaam verschuift. Waar de ezels jarenlang het hart van alles waren, krijgt het maken met planten, linnen en kunst steeds meer ruimte. “Daar wil ik meer tijd voor maken,” zegt Bianca. “Dat voelt nu als de volgende stap.”

Buiten grazen de ezels rustig verder, zonder zich iets aan te trekken van de veranderingen. In het atelier wacht een stuk linnen op bladeren die nog geplukt moeten worden. Niets staat vast, maar precies dat maakt deze plek misschien wel zo compleet.

“Imperfectie maakt elk stuk weer perfect.”